Cieszący się złą sławą wśród klientów banków bankowy rejestr dłużników nie jest jedyną formą radzenia sobie z nierzetelnymi płatnikami. Wprawdzie skuteczność samych ostrzeżeń przed umieszczeniem danych dłużnika w takim rejestrze jest stosunkowo wysoka, jednak równie ważną rolę odgrywają szczegółowo opracowywane strategie postępowania w konkretnych sytuacjach oraz klasyfikowanie klientów i ich należności (pozwala to szybko dobrać odpowiedni schemat działania do sytuacji). Przykładem może być klasa tak zwanych kredytów trudnych. Zalicza się do nich te należności, które już nie są spłacane przez klienta lub przestaną być spłacane w przyszłości, jednak tylko wtedy, gdy bank jest zmuszony do stworzenia dla tej należności około 50 procent rezerwy celowej. Określenie kredytu jako trudnego uruchamia od razu konkretne procedury, zmierzające do zabezpieczenia banku przed skutkami powstawania coraz większych długów ich klientów.